Je verwacht niet dat het hier in gebeurt. Maar juist in Nederland viert kinderporno hoogtij. Iedereen wijst met de vinger naar Oostenrijk hoe had dat kunnen gebeuren. Ook hier gebeuren verschrikkelijke dingen.
Het kan overal gebeuren op een club of vereniging, in de buurt, in een familie, bij een vriendje/vriendinnetje, op internet, etc.
Tegenwoordig is het steeds makkelijker om foto's anoniem en snel te verspreiden via het internet. Daarom wil ik internet ook inzetten voor de andere kant van het verhaal. Het gebeurt ook hier in Nederland in iedere provincie. Volgens het meldpunt is de grote stijging van de meldingen over betrokkenheid van Nederlandse sites bij kinderporno vooral te wijten aan de populariteit van Nederlandse hostingbedrijven. De makers van het strafbare materiaal komen vaak uit het buitenland, maar kiezen Nederland als verspreidingspunt vanwege de goede infrastructuur en goede hosting-faciliteiten.
Het Landelijk Meldpunt Kinderporno heeft vorig jaar zevenhonderd meldingen binnengekregen over kinderporno-sites die vanuit Nederland worden gehost. Dat is een sterke stijging ten opzichte van het aantal meldingen in 2006. Hostingbedrijven willen dat de minister van Justitie duidelijke regels opstelt.
Zie ook het artikel hieronder
"Waarom kijken studenten naar kinderporno?"
Wat verstaan wij nu eigenlijk onder kinderpornografie? "(artikel 240

‘…iedere afbeelding- of gegevensdrager die een afbeelding bevat - van een seksuele gedraging waarbij iemand, die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet heeft bereikt, is betrokken of schijnbaar betrokken is’."
Kinderporno op internet?
Melden kinderporno
Kinderporno is niet nieuw, maar het internet heeft voor een enorme toename gezorgd als het gaat om uitwisseling van kinderporno. Op het internet worden honderdduizenden verschillende kinderpornografische afbeeldingen en films aangeboden. Het verspreiden, tentoonstellen, vervaardigen, invoeren, doorvoeren, uitvoeren of in voorraad hebben van kinderporno is strafbaar in Nederland.
Het KLPD heeft een team dat zich landelijk bezighoudt met de bestrijding van kinderporno in Nederland. Alle regionale politiekorpsen besteden binnen hun specialisme 'zeden' aandacht aan de aanpak van kinderporno.
Meestal worden alleen de eindgebruikers (de downloaders) van kinderporno vervolgd en niet de producenten. De productie van kinderporno is de laatste jaren verschoven van Azië en Latijns-Amerika naar Oost-Europa.
Hoe werkt kinderporno op internet?
Kinderporno werd eerst aangeboden op voor iedereen toegankelijke websites, waarvan de eigenaar gemakkelijk te achterhalen was. Tegenwoordig wordt bij de verspreiding van het materiaal steeds meer gebruik gemaakt van afschermingstechnieken. Foto’s worden bijvoorbeeld in delen op verschillende servers gezet waardoor het complete plaatje moeilijk te vinden is. Pas als een klant een foto download komen de losse deeltjes op de computer van de klant samen De verzamelaars van kinderporno maken meestal deel uit van netwerken. Binnen de virtuele ‘pedofiele’ netwerken wordt gebruik gemaakt van versleutelde e-mail en bestanden, groepsgewijze communicatie via chat.
Kinderlokkers proberen, tegenwoordig vaak via internet, contact te leggen met kinderen. Dit contact leggen wordt 'grooming' genoemd. Het uiteindelijke doel van de pedofiel is vaak een ontmoeting met het kind, dat dan seksueel wordt misbruikt. Soms wordt een kind ook misbruikt om kinderporno te maken.
Eind 2007 heeft minister Hirsch Ballin een nieuw Europees verdrag over de aanpak van kinderporno ondertekend. Als gevolg van dit verdrag komt Justitie dit jaar met voorstellen waarbij grooming strafbaar wordt gesteld. Ook worden wetsvoorstellen ingediend waarbij het strafbaar wordt om zich tegen betaling toegang verschaffen tot kinderporno, ook als het niet wordt gedownload.
Grooming?
Pedofielen benaderen in een chatbox kinderen. De pedofielen proberen daar het vertrouwen van het kind te winnen. De pedofielen kunnen zich anders voordoen, bijvoorbeeld als kinderen of eigenaar van een modellenbureau. Als het kind na een aantal chatsessie de pedofiel vertrouwt, probeert hij het kind aan te zetten tot seksueel of onzedelijk gedrag voor de webcam. Het uiteindelijke doel van de pedofiel is vaak een ontmoeting met het kind, dat dan seksueel wordt misbruikt.
Grooming komt ook voor buiten internet, maar heeft online wel een grote vlucht genomen. Ook in Nederland zijn kinderlokkers online actief. Het Meldpunt Cybercrime en het meldpunt Kinderporno richten zich naast het bestrijden van kinderpornografie ook op het bestrijden van het seksueel benaderen van kinderen op of via het internet.
Melden kinderporno
De toename van geweld en het grove karakter van kinderporno is bijzonder zorgwekkend. Politie en justitie bestrijden kinderporno zeer intensief. Iedereen kan hier zijn steentje aan bijdragen, door kinderporno op internet te melden bij het Meldpunt Cybercrime en het Meldpunt Kinderporno.
Welke zaken kunnen worden gemeld:
pornografische filmpjes of afbeeldingen met minderjarigen;
fora waar personen kinderporno uitwisselen;
personen die minderjarigen seksueel benaderen op bijvoorbeeld een chatsite of via een webcam (grooming).
Wie slachtoffer is van kinderporno of getuige, kan aangifte doen bij de politie.
Het opsporen van criminaliteit is een taak van de politie. Het is niet de bedoeling dat iedereen zelf actief op zoek naar kinderporno op het internet. De kans bestaat dan dat juist deze personen die zoeken, zelf onderwerp worden van een politie-onderzoek. En wellicht verstoort dat al lopende onderzoeken.
www.meldpunt-kinderporno.nl
"
Waarom kijken studenten naar kinderporno?
Twee Groningse studenten stonden vorige week terecht voor het downloaden van kinderporno. Uit verveling, verdedigden ze zich. Seksuoloog Harry van de Wiel gelooft er niets van. “Als het puur uit verveling is, dan kijk je ernaar, maar download je het niet.”
Door Peter Keizer en Rosa Timmer
“Een dertien jaar oud meisje, geheel naakt, ligt op een bed. Ze spreidt haar benen voor de camera en spreidt met haar vingers haar schaamlippen. Vervolgens pakt ze een vibrator en brengt deze in haar vagina.”
De dagvaarding van het Openbaar Ministerie (OM) laat geen twijfel mogelijk over de honderden kinderpornofilms en -foto’s die de politie aantrof op de computers van twee studenten uit Groningen. Gedetailleerd wordt het aangetroffen materiaal beschreven waarop te zien is hoe kinderen worden misbruikt of door volwassen mannen verkracht.
Vorige week stonden de twee, een 25-jarige bedrijfskundestudent van de RUG en een 28-jarige hbo-student, voor de rechter. Maandenlang hadden de huisgenoten in 2005 en 2006 kinderporno van het internet gedownload. Door een melding bij Meldpunt Kinderporno en een onderzoek door de politie in de gegevens van hun internetprovider liepen ze tegen de lamp.
“Niemand die het wist dat ze in de rechtbank zaten. Ze vreesden de bak en alle schande die dat met zich mee zal brengen. Daarom zaten ze daar stijf van de zenuwen schuldbewust berouw te tonen”, schreef rechtbankverslaggever Rob Zijlstra over de zitting op zijn weblog.
De twee studenten zeggen, net als veel verdachten in dit soort zaken, dat zij uit verveling kinderporno gingen zoeken en downloaden. De kick en spanning om illegaal materiaal van het internet te halen, was het motief. “Daar geloof ik helemaal niks van”, zegt Officier van Justitie Marcel Wolters. “Er rust een taboe op om er eerlijk voor uit te komen dat je kickt op kinderporno. Ik heb al heel wat zaken gehad en moet de eerste nog tegenkomen die dat toegeeft.”
Ook Harry van de Wiel, hoogleraar seksuologie aan de RUG, vindt het een slecht argument. “Als het puur uit verveling is, dan kijk je er alleen naar. Als mensen echt downloaden, dan doen ze moeite om er over te beschikken. Dat is meer dan je vervelen.”
Wat het wel is? Nieuwsgierigheid, vermoedt Van de Wiel. Dat is typisch menselijk. “Maar het zet mensen soms aan om de meest vreselijke dingen te bekijken. Bijvoorbeeld vreselijke ongelukken. Vooral jonge mensen zijn erg nieuwsgierig en zoeken risico’s op.”
Bij oudere mensen die zich aan dit soort delicten schuldig maken, kan de ontwikkeling soms achterlopen, net als de risicoperceptie. “Hen maakt het niet uit of iets wel of niet mag.” Volgens de psycholoog gaat het vooral om het ontbreken van de morele filter. “Dat je denkt, wat is dit voor rotzooi, wegwezen.”
En dan zijn er natuurlijk de dwangmatige kijkers. “Voor hen schept het orde in hun leven. Dwangmatig handelen neemt ook bepaalde angsten weg, dat is vaak de bestaansreden. Maar je moet een duidelijk onderscheid maken tussen dwangmatig handelen, waarbij je sociale leven of studie eronder leidt, of een hobby. Daar kun je ook je hele leven mee bezig zijn”, zegt Van de Wiel.
Studenten maken zich vaker schuldig aan het downloaden of verspreiden van kinderporno. In Leuven werd deze week een student informatica aangehouden die vanuit zijn studentenkamer kinderporno over de hele wereld verspreidde. Twee jaar geleden schakelde het Rekencentrum van de RUG politie en justitie in, nadat via het universitaire netwerk kinderporno was verspreid. Er volgde een inval in een studentenhuis waar meer dan 20.000 filmpjes en foto’s werden aangetroffen. Een bedrijfskundestudent werd opgepakt. Hij kreeg een werkstraf van 240 uur.
De studenten die nu het oordeel van de rechter afwachten, hoorden soortgelijke straffen eisen. De 28-jarige een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en tegen de 25-jarige, die minder materiaal op zijn pc had staan, een werkstraf van 150 uur en drie maanden voorwaardelijk.
Een werkstraf lijkt standaard voor kinderpornozaken. In Groningen stonden in 2007 zestien mensen voor de rechter wegens kinderporno. Telkens werden werkstraffen opgelegd. Toch zegt het OM dat ze het de verdachten zwaar aanrekent. “Er zit een wereld van misbruik van kinderen achter en die blijft in stand zo lang er markt voor is”, aldus het OM.
Waarom dan een werkstraf? Nog niet zo lang geleden, kwam het OM met een scherpere ‘aanwijzing’, een beleidsregel die aangeeft hoe een Officier naar een zaak moet kijken en welke straf hij moet eisen.
Wolters kan het uitleggen: “Op het moment dat deze twee werden aangehouden, was de oude aanwijzing van het College van procureurs-generaal nog van kracht”, verklaart hij. “Ik vind niet dat ik een straf kan eisen op basis van een aanwijzing die op het moment van aanhouden nog niet bestond.”
Wolters is wel blij met de nieuwe aanwijzing, die volgens hem bij een gemiddelde zaak op 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf uitdraait. “In de oude aanwijzing werd alleen gekeken naar hoeveel kinderporno iemand in bezit had. In het digitale tijdperk is het echter mogelijk om heel veel materiaal in zeer korte tijd te downloaden. Daarnaast kunnen we er nu rekening mee houden hoe actief iemand aan het downloaden of verspreiden is, of de kinderen alleen poseren op de foto’s of dat er sprake is van verkrachting en hoe jong ze zijn.” De Officier vreest wel dat ondanks de hogere eisen de rechter werkstraffen op blijft leggen. “In de regel gaat de rechtbank niet verder dan 240 uur werkstraf bij first offenders.”
Volgens rechtbankverslaggever Rob Zijlstra is voor de strafbepaling ook van belang wanneer de zaak voor de rechter komt. “Tussen het moment waarop je gepakt wordt en het moment waarop je voor de rechter verschijnt, verstrijkt vaak wel een jaar. In de tussentijd gaan veel van die verdachten in therapie of naar praatgroepen. Als je dan uiteindelijk voor de rechter staat en aangeeft dat je vrijwillig in therapie bent gegaan, dan scheelt dat vaak aanzienlijk in de stafbepaling.”
Wolters bevestigt dat. “Er is een capaciteitsprobleem bij de politie. Er zijn meer kinderpornozaken dan de politie aan lijkt te kunnen. Dat is iets van de laatste jaren en komt gewoon door het digitale tijdperk. Als je achter je beeldscherm zit, lijkt de drempel betrekkelijk laag om kinderporno te downloaden.”
Hoe de zaak voor de twee studenten zal aflopen is nog onbekend. De rechtbank doet 21 januari uitspraak."